dogunun diyalektigi

su safaga donusur ve guzun felsefesi
yapragi akarina birakmak

gunun yasmagini ortunur bir tekke nefesi
gibi usulca acilir toprak
sesin kendini gule
ve gulun kendini sessizlige donusturmesi
gibi kendi kendini yagmalayarak
odur safagi donusturen olume
bu yagma sanki yikik hanlarin
bir yazindan bac alinan erguvanlarin
uzerinde bir dag, ornegin nurhak
olup gecmistir
olum hangi denizleri gezmistir
bilinir ama mutlak
bir buyuk hasretle kolan vurarak
cikar kalbimin onune
bir dogudur ki o. gulerken bile bozlak
hep susmus, evet, ve nasil ki sevdayi
gok ekinler gibi tirpanliyarak
yeni sevdalar uretmis, ve susmak
yeniden gok ekinler gogertmis
gogertecek de,
gurbeti silaya baglayarak

su safaga donusur ve guzun felsefesi
yapragi akarina birakmak
                          Hilmi Yavuz