sebsefa sokagi icin sonnet

ben hep senden yanaydim; o bildigim sebsefa,
sokak ilk gocebe yurdum olduydu hani;
iste orda seninle gokyuzunu ilk defa
cokertip oturduyduk, kotucul ve yabani
bir bellegin icinden atilan oteberi;
kendini bir aska benzeterek animsar:
en sig yillari onun ve en derin gunleri
orda dururken iste, oyle ince, karamsar
biri gibi o sokak... askimiz fotoroman,
okunmus bitmis artik, surunuyor yerlerde;
yagmur kendini oksar, yapraklari nemfoman
o agac, duruyorken, soyunuk, pencerede...

bir beyaz miyoloji olur sozlerim orda;
seni ansa da belki, aynalar anmasa da...


Hilmi Yavuz, Gosteri, Ekim 1992