UMUTLARIN BITTIGI YERDE

Bir dus gibi basladi her sey, o sonsuz
Ve el degmemis guzelliginde askin
Uzaklarda arayip da buldugumuz
Belki de bizdik, sesiz ve dalgin

Her yer yesile kesmisti yaprak yaprak
Buyulu sesizliginde ormanlarin
Elele, daglar ve denizler asarak
Bir yere  vardik, mutluluga en yakin

Oyle yukseldik, goge degdi basimiz
Tum mesafelerini astik dunyanin
Oylesine hur ve oyle yapayalniz

Ve sonra bir yere geldik ki ipissiz
Caresizlik bir tek hancer gibi yalin
Saplandi bagrina butun umutlarin

		    UMIT YASAR